Bir dip daha var dipte!

1 ay önce Beyazıt Kölemen tarafından yazılmıştır.-198 Okunma

Daha ne kadar kötü olabilir ki?

Ortaokulda hatırladığım annemin bir lafı geliyor hep aklıma.. Türkçe sınavlarından nefret eden,kompozisyon yazamadığı için en düşük dersi türkçe olan birisi olarak yine bir türkçe sınavı öncesi..

Herşeyden nefret ediyorum ve hayat çok zor” nidalarıyla dolaşırken annemin bir sözü vardı o gün.. “Sen bir yazılı için bu kadar laf ediyorsun ama hayatın henüz hiçbirşeyini görmedin ki” demişti.. Tabi o an anlamamıştım ama büyüyünce ne kadar “haklı” bir söz olduğunu anladım galiba..

Patlayan bombalar, gelecek endişeleri, yaşın verdiği gereksiz yük, iş hayatındaki karamsar durumlar, aşk denilen olayın hayatımdan tamamen çıkması derken…

Hep dibe vurdum derken gün geçtikçe yeni dipler keşfetmeye başladım..

Önceden “intihara meyilli değilim ama çıkış yolum yok” derken “sabretmeyi” dilime pelesenk etmişken artık dipsiz karanlık bir kuyunun en dibine ulaştım galiba..

Şimdi nasıl bir çıkış yolu izliycem konusunda da hiçbir fikrim yok..

Beynimi çıkartıp koyup, karşıma alıp “Dur artık yeter” diye bağırmak istiyorum..

O kadar çok şey düşünüyor ki.. Ve o düşündükçe ben o dipsiz kuyunun diplerinde kayboluyorum..


Bir insanı hayata tutan şeyler olmalı derdim hep.. Hayalleri olmalı.. O hayallere ulaşmak için çabalamalı ve o süre boyunca vazgeçmemeli derdim.

Sanırsam hayallerimi ya çok küçük kurmuşum yada hayallerimi çabuk gerçekleştirdim bilmiyorum ama önümde nereye gideceğimi bilmediğim bir yol var.. Daha doğrusu yol da yok.. Bitti.

Bazen arkadaşlara soruyorum.. “Şu arabayı son sürat bariyerlere vursak nolur?” diye..

Hepsi “manyakmısın sen.. Milletin özendiği hayatı yaşıyorsun.. Herşeyin var ama sen mutlu değilsin” dediklerini duyuyorum..

Herşeyin var derken manevi olarak kocaman bir hiç olduğumu anlatamıyorum galiba..Herkesin gözü maddi yattayken..

—-

Evet belkide hesabımda daha önce hiç olmadığı kadar para var, belkide şu an istediğim an kendi arabamla istediğim yere gidebiliyorum, yada istediğim an istediğim şeyi alıp, istediğim zaman istediğim herşeyi yapabiliyorum.. Ama!

Hayat bu değilmiş ki?

Biz hayatı hep bu sanmışız.. İyi bir araba, iyi bir ev, iyi bir iş, iyi bir gelecek!!

Peki ya gelecek derken bu muydu gelecek?


Gelecek.. İşte tüm sorun bu galiba.. Yok ki bir planımız? Kalmadı! Gücümüz de sabrımız da beynimiz de! Bir sağlığımız kaldı o da bozuldu bozulacak…Ve bir de kalbimiz var.. O da dart tahtası gibi.. Yediği oklardan sonra ancak kan pompalamaya yarıyor..

Ama … Sustuğum, saygı duyduğum ve belkide beni bir nebze olsun hayata bağlayan, gerçekleştiremediğim bir hayalim vardı.. Ama en kötüsü oldu.. Ben o hayali gerçekleştirmekten vazgeçtim!

Ve gelecek kaygısı artık kocaman bir hiç oldu içimde.. Daha ne olabilir ki diyorum.. Çok çok ölürüz?

Çünkü o yok.. Gitti.. Ve ben yüzünü, kokusunu hatırlayamıyorum.. Hatırlamaya çalıştıkça kaybolup gidiyorum kendi denizimde.. Ve kayboldukça daha da dibe vuruyorum.

Sahi neyi severdi? Ne derdi? Neye gülerdi? Neye kızardı? Yok artık.. Sustukça unuttuk mu? Unutamam ben onu dedikçe sanırsam kaybolup gitti..

—-

Ve iş hayatı.. Galiba en boktana saran da o oldu.. Sanırsam o küçükken hayalini kurduğum o mesleğin de tüm zevki kaçtı..Hep derdim ki “şu” nasıl yapılıyor diye.. 15 Sene boyunca sanırsam emek verince “bu nasıl yapılıyor” sorusuna yanıt bulmaya,  sonunda o beyin bilgiden bunalıp vazgeçiyor.. Hep diyorum arkadaşlara “hadi gidip köye domates yetiştirelim” diye.. Oysa dışarıdan baktıklarından en güzel meslek benimdi hani?

Ya şimdi? Başına oturmaktan nefret eder hale geldim bilgisayarın.. Gördüğüm de “yeter artık” diyorum..

İlaçlar mı? Alkol mü? Artık hepsi sıradan bir çay gibi geliyor bünyeye.. Hiç birinin bir etkisi kalmadı..

Peki ya hayaller diyorum.. Şimdi?

Neye çabalamalı insan?

Ne için yaşamalı?

Ölmek çok kolayken bu kadar sabır edip yaşamak neden?

Sırt çantamızı alıp gidelim mi hayat? Var mı bizi kabul edicek bir şehir?

Bariyerlere çarptığımız da mı kazanıcaz yoksa sırt çantamızı alıp gittiğimiz de mi?

Bir çıkış yolu olmalı en dipte!

Bir Cevap Yazın